به منظور شناسايي مولكولي قارچ‌هاي همراه با بذرهاي سالم و آلوده بلوط ايراني به سوسك سرخرطومي بذرخوار بلوطCurculio glandium (Coleoptera: Curculionidae)   در استان كرمانشاه، نمونه‌برداري در ?? سايت جنگلي مجزا از اكتبر 2023 تا ژانويه 2024 انجام شد. در هر سايت، ?? درخت به طور تصادفي انتخاب شد و از هر درخت، ?? بذر بلوط به ظاهر سالم و ?? بذر بلوط احتمالاً آلوده به سوسك جمع‌آوري گرديد. بلوط‌ها در كيسه‌هاي كاغذي برچسب‌دار به آزمايشگاه بيماري­شناسي گياهي دانشگاه رازي براي جداسازي قارچ منتقل شدند. درصد بلوط­هاي آلوده­شده توسط C. glandium و قابليت زنده­ماني اين بلوط­ها ارزيابي شد. از بين 200 بذر بلوط جمع­آوري شده نيمي از آنها بلافاصله در خاك گلدان تجاري كاشته شدند و نيمي ديگر پس از يكسال نگهداري در انبار، كاشته شدند. شناسايي مولكولي پس از شناسايي ريخت‌شناسي توسط يك حشره‌شناس مجرب استخراج گرديد. آغازگر اختصاصي گونه بر اساس توالي COI مربوط بهC. glandium     و با استفاده از نرم‌افزار OLIGO 7.56   طراحي شد. اختصاصيت آغازگر اختصاصي C. glandium از طريق آزمون‌ واكنش زنجيره­اي پليمراز با استفاده از الگوهاي DNA حاصل از طيفي از حشرات غيرهدف اعتبارسنجي شد. دي.ان.اي. ژنومي از كشت‌هاي خالص ?? ريخت‌گونه قارچي كه روي محيط PDA رشد كرده بودند، استخراج شد و كيفيت و خلوص آن با استفاده از اسپكتروفوتومتر و الكتروفورز روي ژل آگارز ? درصد در بافر TAE ارزيابي گرديد. نرمال بودن داده‌ها و همگني واريانس‌ها به ترتيب با استفاده از آزمون‌هاي شاپيرو-ويلك و لوون مورد بررسي قرار گرفتند. طول زخم از طريق آناليز واريانس يكطرفه ارزيابي شد و تفاوت‌هاي معنادار بين ميانگين‌ها با استفاده از آزمون توكي مشخص گرديد. نتايج نشان داد نرخ آلودگي تنوع زيادي داشت و ميانگين كلي نرخ آلودگي بذرها به سوسك سرخرطومي بذرخوار بلوط ?/? ± ?/?? درصد بود. درصد جوانه­زني بذرهايي كه بلافاصه پس از جمع­آوري كاشته شده بودند (90 درصد) نسبت به بذرهايي كه پس از يكسال انبارداري كاشته شدند (30 درصد)، بالاتر بود. توالي­يابي ناحيه سيتوكروم c اكسيداز با آغازگرهاي اختصاصي سبب شناسايي پروانه بذرخوار بلوط (Cydia fagiglandana)   شد. اختصاصيت جفت آغازگر FCuGl/RCuGl جهت شناسايي لاروهاي سوسك سرخرطومي بذرخوار بلوط (C. glandium) تأييد شد. در مجموع گونه­هاي قارچي Aspergillus niger (31 درصد)، Paecilomyces lecytidis (5/20 درصد)، Quambalaria cyanescens (4/12 درصد)، Rhizopus stolonifera (6/5 درصد) و Fusarium proliferatum (9/4 درصد) به لحاظ فراواني در رده­هاي اول تا پنجم شايع­ترين گونه­هاي قارچي آلوده­كننده بذرهاي بلوط در مناطق مورد بررسي بودند. تحليل فيلوژنتيك، شناسايي‌هاي مولكولي حاصل از جستجوهاي BLAST را تأييد كرد. از ???? عدد بذر بلوط، ??? جدايه قارچي متعلق به ?? تاكسون به دست آمد كه 7/81 درصد تنوع مربوط به قارچ­هاي آسكوميست و زيرشاخه Pezizomycotina و 2/0 درصد تنوع مربوط به زيرشاخه Saccharomycotina، 4/12 درصد از قارچ­هاي بازيديوميست و 8/5 درصد تنوع مربوط به شاخه Mucormycota بودند. به لحاظ فراواني نيز بيشترين جدايه­هاي قارچي خانواده آسكوميست مربوط به Eurotiales (34/56 درصد)، Hypocreales (1/24 درصد) و Botryosphaeriales (9/5 درصد) بودند و راسته Hypocreales با پنج تاكسون، بيشترين تنوع تاكسونوميك را نشان داد. نهال‌هاي مايه­زني شده با قارچ‌هاي B. fabicerciana، C. bennettii، C. deborreae، Coniochaeta sp.، Cytospora sp.، C. ribis، C. rhodophila، F. equiseti، F. proliferatum، N. macnamarae، N. dimidiatum، P. lecythidis، Q. cyanescens و T. roseum سبب ايجاد بيماري شدند. مايه­زني بذرهاي بلوط‌ با جدايه‌هاي قارچي در شرايط كنترل‌شده، درجات مختلفي از لكه­هاي نكروز را ايجاد كرد كه بر اساس طول زخم كمي‌سازي شد.

   Abstract Eggplant (Solanum melongena L.) is one of the most important vegetables of the Solanaceae family, cultivated In tropical and subtropical regions, and valued for its economic, nutritional, and medicinal properties. Conventional propagation methods are often limited due to their tIme-consuming nature, dependence on environmental conditions, and reduced genetic uniformity. Therefore, the application of plant tissue culture techniques Is essential for rapid and uniform propagation as well as genetic Improvement. This study was conducted to investigate direct and Indirect regeneration of eggplant and to optimize the combination of plant growth regulators under In vitro conditions.    The experiments were carried out In the Plant Tissue Culture Laboratory of the Department of Plant Production and Genetics, Faculty of Agriculture and Natural Resources, Razi University, Kermanshah, Iran. A completely randomized design (CRD) was used in a factorial arrangement with three replications. Three types of explants—true leaf, cotyledon, and hypocotyl—were cultured on MS medium supplemented with different concentrations of plant growth regulators BAP, IBA, and GA?. The best callus induction was obtained from hypocotyl explants cultured on MS medium containing 0.5 mg/L BAP and 1 mg/L IBA. Analysis of variance showed that the effects of explant type, concentration of growth regulators, and their interactions on callus Induction percentage, fresh and dry weight, length, width, and height of callus were significant at the 1% probability level. In direct regeneration, the highest regeneration percentage and number of shoots were obtained from leaf explants on MS medium containing 5 mg/L BAP. The rooting experiment indicated that the control treatment (without IBA) resulted in the highest rooting percentage and root length. Regenerated plantlets were successfully acclimatized to soil conditions in the greenhouse and exhibited normal growth.    Overall, the results demonstrated that proper selection of explant type and optimization of plant growth regulator concentrations play a key role in improving in vitro regeneration of eggplant. These findings can serve as a basis for large-scale production of healthy plantlets, germplasm conservation, and breeding programs in this valuable species.    Keywords: BAP, callus induction, direct and indirect organogenesis, IBA, in vitro regeneration.   

   The Mesquites shrub is the dominant forest cover in the south of Sistan and Baluchestan province. This shrub has many uses for the indigenous people of these regions by producing animal fodder, wood production, green space and medical uses. The fauna of mites associated with Mesquites shrub has not been studied in Iran so far and there is no knowledge of the existence of beneficial or harmful species of mites in this region. During a study from 1401 to 1403, samples were taken from the branches and leaves of trees and also the soil under the shade of Mesquites shrubs in the Konarak region of Sistan and Baluchestan province to collect the fauna of mites associated withMesquites, then the samples were transferred to the laboratory for slide preparation and microscopic identification, in the laboratory the samples were separated and cured with lactic acid and microscopic slides were prepared from them by Hoyer. The obtained samples were separated according to the family and identified using a valid internal and external key. Also, some samples were sent to the relevant specialist for confirmation. In this study, a total of 15 species belonging to 12 families and seven superfamilies were collected and identified, with species new to the world marked with (*), species new to Iran marked with (**), and species new to Sistan and Baluchestan marked with (***) as follows: Superfamily Trtranychoidea Donnadieu, 1857: Family Tetranychidae Donnadieu, 1875: Magdalena   .**, Superfamily Raphignathoidea Kramer, 1877: Family Eupalopselidae Willmann, 1952: Exothoris sp.***, Family Caligonelidae Grangjean, 1944: Neognayhus eupalopus Meyer & Ueckerman, 1989,*** Molothrognathus mehrnejadi Liang & Zhang, 1977, Family Camerobiidae Southcott, 1957: Neophyllobius sp., Family Raphignathidae Kramer, 1877: Raphignathus zhaoi Hu, Jian & Liang, 1995, Raphignathus sp., Superfamily Tydeoidea Kramer, 1877: Family Tydeidae Kramer, 1877: Neolorryia pandana Baker, 1968,** Lorryia sp.*, Family Iolinidae Pritchard, 1956, Pronematus ubiquitous McGregor, 1932,*** Superfamily Bdelloidea: Family Bdellidae Duge?s, 1834, Spinibdella cronini Baker & Blocker, 1944, Family Cunaxidae Thor, 1902: Cunaxa capreolus Berlese, 1889, Superfamily Erythraeoidea: Family Erythraeidae Oudemans, 1902: Andrevella sp.Superfamily Caeculoidea: Family Caeculidae: Allocaeculus sp. Superfamily Phytoseioidea: Family Phytoseiidae Berlese, 1916: Neoseiulus marginatus.

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa